कथा

 

                                            संयोग

 

पार्बती शाही

खै ? कताबाट शुरु गरौँ म, यो कलमको गतिलाई । लेख्ने हातहरु थर–थर कापि रहेका छन, मनमा एक पछि अर्को गर्दै बिगतका धमिला तस्विरहरुको सुनामी उर्लेको छ र त यो क्षण यर्थातको धरातलमा भासिन पुगेकी छु म । मलाई के थाहा ? संयोगबस मोवाईलमा आएको एक कल फोनले डेढ दशक देखि गुम्सिएर बसिभूत भएको मेरो बिगतलाई शाक्षात्कार गर्ला भनेर । अनायासै भएको त्यो हाम्रो जम्काभेटले बर्तमानमा नराम्रो सँग थप्पड हानेको छ मलाई । बिगत र बर्तमानलाई मनको तराजुमा राखेर तौलिने प्रयत्न गर्दैछु, कृपया तिमी नरिसाउनु ल !
प्रिय कन्चन,
तिमीसँग हुन गएको मेरो जम्काभेट चिर परिचित थिएन न त पूर्व योजना अनुरुप नै थियो । बिबसताको भारी बोकि फरक गन्तब्यमा हिडि रहेका हामी दुई यात्रीको बीचमा सम्बन्धको झोलुङ्गे पुल साबित भई दिएको यो बिकासको अवयव मोवाईल नेटवर्कलाई धन्यबाद नदिई रहन सक्तिन म अहिले ।
 मोवाईलमा बारम्बार घण्टी बजिरहेको थियो । अफिसमा थिए म त्यसवेला । लगातारको घण्टीको टड्कारो कर्कस आवाजले काममा अवरोध पु¥याउँदै थियो मेरो । त्यसैले गोजिमा भएको मोवाईललाई छिटो–छिटो हातमा लिएर हेरे, अपरिचित नौलो नम्वर थियो त्यो । जहिले पनि अपरिचित नम्बरबाट फोन आउँदा मेरो मुटुको धड्कनल त्यसै बढेर आउँछ । खै ? किन हुन्छ त्यो त मलाई नै थाहा छैन । हो, अहिले पनि त्यहि हविगत थियो मेरो र पनि निकै छोटो समयको मनोबाद पश्चात जति सक्दो चाँडो फोन रिसिभ गर्ने निर्णय गरे र हिम्मत बटुलेर रिसिभ गरेरै छोडे ।
तर दुर्भाग्य के परेछ कुन्नी ? त्यो समय तिमीले खोजेको मान्छे म थिईन, तिमी त अर्कैको खोजीमा थियौ । मैले तिमीलाई यर्थात भन्न चाहे र तिमीले खोजेको मान्छे म नभएको जानकारी पनि दिएँ तर पटक पटकको तिम्रो सोधाईले मनमा कता–कता भित्र चिमोटे जस्तो लाग्यो । पहिलो चोटी मेरो कानमा ठोक्कीन गएको तिम्रो आवाजले मलाई सपनाबाट झल्यास्स विउँझाए झै गरिदियो । फेरी पनि तिमीसँग म तिमीले खोजेको मान्छे नभएको जानकारी गराए तर तिमीलाई पत्यार लाग्यो या लागेन मैले एकिन गर्नै सकिन् । अनयासै कानमा ठोक्किएको तिम्रो  आवाजले मेरो शरीरमा एक किसिमको तरँग प्रसारित गरिदियो । म अवाक भए, गला अवरुद्ध भयो । त्यो क्षण म छाङ्गा बाट खसे झै भए । मैले मेरो वरपर, अगाडिको कुनै पनि चिजलाई देखिन । मानौ मैले त्यसवेला सबैलाई विर्सी दिए । यो सब किन भयो ? थाहा छ कन्चन ? किनकि मेरो कानमा अनयासै ठोक्किन पुगेको तिम्रो आवाज चिर परिचित झै लाग्यो । कता–कता सुने जस्तो लाग्यो जुन अहिले पनि मेरो कानमा गुिन्जराखे कै छ ।
    समयको बहाव सँगै पूराना स्मृतिहरु मानसपटलबाट एक–एक गरी धमिलिदै जाँदा रहेछन् । बल्झिएको घाउँमा समयले मलम पट्टि लगाईदिंदो रहेछ। तर बिस्मृतिमा मुर्झाई रहेको मेरो बिगतलाई तिम्रो त्यो आवाजले साच्चीकै बैसाखीको काम ग¥यो । आज भन्दा १५ बर्ष अगाडि देखि सुन्न नपाएको आवाज मैले आज सुन्न पाएकि थिए । मेरो मोवाईल कतिबेला मेरो हातबाट भुईमा खस्यो त्यो पनि मैले थाहा पाईन । दाँतले च्यापी राखेको ओठ जब बेजेडले टोकियो अनि बल्ल अर्थातको धरातलमा फर्किए । हतार–हतार भुईको मोबाईललाई टिपेर गोजिमा राखे । मैले कल्पना पनी गरेकि थिईन कि यो दुई मिनेटको समयाबधिले मलाई यति सम्म विचलित गराउँछ होला भनेर ।
कन्चन, तिमीलाई के थाहा ? म कुन परिस्थितीमा गुज्रीराखेकि थिए त्यो क्षण । मलाई लाग्छ त्यो क्षण, त्यो समय, मेरा लागि धेरै नै महत्वपूर्ण भए पनि तिम्रा लागि सामान्य नै थियो होला र त त्यसपछि फेरि अर्को पल्ट यो भुल दोह¥याउन चाहेनौ । हो, त्यसपछि ब्यतित गरेका प्रत्येक पल पनि मेरो लागि सारै नै कष्टकर भए । बिगतका धमिला तस्विरहरु नाटकको दृष्य जस्तै एक पछि अर्को गर्दै तछाड–मछाड भएर प्रतिविम्वित हुन थाले । मानसिक रुपमा सारै नै असक्त भई सकेकि थिए म । त्यतिबेलाको भोगेको त्यो बेचैनि न त म तिमीलाई सुनाउन सक्थे न त मेरा सहपाठी माझ बाड्न सक्थ्ये । अफिसबाट कति बेला घर पुगे मलाई नि थाहा भएन । सँगैको अर्को कोठामा बस्ने साथिले भान्सामा पे्रसर कुकुरले जोर सँग सुस्केरा हाल्यो अनि मलाई कोठामा पुगेको थाहा भयो । कोठा पुगेर पनि मैले केहि काम गर्न नै सकिन । साच्चै भन्नु पर्दा म त्यो रात पनि राम्रो सँग निदाउन सकिन । म कति विचलित भए कि, मैले अभिव्यक्त गरेका शव्दले पनि त्यति बोल्न सक्तैनन् होला ।
    तारन्तारको मेरो बेचैनिलाई मैले सहन नसकि एक पल्ट जसरी भए पनि तिमीलाई भेट्ने निधो गरे । अस्तव्यस्थ भएको मेरो मनस्थितिलाई म यथास्थितिमा ल्याउन चाहन्थ्ये । कानमा गुन्जिराखेको तिम्रो आवाजलाई दृष्य सँग एकाकार गर्न मन लाग्यो मलाई । मन मनै अनेक प्रश्नहरुको बिजारोपन हुन थाल्यो । के त्यो आवाज भएको मान्छेको स्वरुप पनि उसैको जस्तो होला त ? कतै त्यो मान्छे उ नै त होइन ? आदि–आदि अनेक अनुत्तरित प्रश्नहरुले मलाई सताउन थाले । मानसपटलमा पर्न गएको भ्रमलाई च्यात्न एक पटक जसरी भए पनि तिमीलाई भेटेरै छोड्ने संकल्प गरे मनमनै । भोलिपल्ट तिमीलाई नभेटी नछोड्ने दृढता मनमा साँचेर हतार हतार अफिस तिर लागे ।
    सदा जस्तै अर्को दिन पनि अफिसमा कामको चटारो उत्तीकै थियो तर ध्यान भने अफिसको काममा पटक्कै थिएन ।  मन असरल्ल थियो । र पनि कर्तव्य त मैले निभाउनु नै पर्दथ्यो । अलि बेर काम गरे जस्तो गरे । केहि समय मै मन थाम्न नसकि हिजो तिमीले मलाई कल गरेको नम्बरमा फोन डाइल गरे । नभन्दै फोन गयो, फोनको गति सँगै मेरो मुटुको धड्कन पनि तिब्र हुदै गयो । अनुहार तातो भएर आयो । तिमीले फोन सिसिभ ग¥यौ । मैले भन्न चाहेको धेरै कुरा भए पनि त्यतिवेला केहि भन्न सकिन खाली एतिमात्रै भन्न सके – “ तपाईलाई आज जसरी पनि भेट्नु छ, समय मिलाएर मलाई तुरुन्त कल गर्नुस है ।” यति भनिसके पछि मैले तुरुन्तै फोन काटी दिए ।
    कन्चन, तिमीले त्यो समय के सोच्यौ ? कुन्नी । मत मेरो कुरो भन्न पाएकोमा सारै खुशी भएकि थिए । मन भित्र फेरि शंका र उपशंकाको द्वन्द्ध हुन थालेको थियो । तर पनि समयलाई सुस्केरा सँग गन्दै तिम्रो फोनको प्रतिक्षामा थिए । तिमीले मेरो मनशायलाई बुझेर हो वा नबुझेर हो । पाँच मिनेट मै कल ब्याक ग¥यौ । हुन त तिमिलाई लाग्यो होला । एउटी केटी त्यो पनि आफै मलाई भेट्न बोलाउँदै छे भने म किन त्यो महत्वपूर्ण समयको भरपूर उपयोग नगरु भनेर । त्यसैले त ठीक चार बजे मैले भनेकै ठाउँमा आफ्नोे हुलिया बताउँदै आई पुग्ने बाचा गर्दै फोन राख्यौं ।
    तिमीलाई भेट्नु अघिको समय जुन प्रतिक्षाको घडि थियो त्यो, कसैको पखाईको घडि थियो त्यो । मलाई सारै छटपटी भयो । घडिमा हेर्दा हेर्दै लाग्यो त्यो घडिको सुईलाई आफै दुई फन्को घुमाएर चारमा पुर्याई दिउँ तर यतिले मात्रै म त्यो समय, त्यो क्षणलाई प्राप्त गर्न सक्दिन थिए । तिम्रो बारेमा धेरै कुरो साचे मैले त्ये २ घण्टाको समयमा कतै तिमि त्यही मान्छे त होइनौं ? जो सँग आज भन्दा १५ वर्ष पहिलेका धेरै घण्टा, दिन र महिना बितेका थिए मेरा । जसलाई भेट्नका लागि भए पनि झिनो आशा मनमा पालेर अहिले सम्म बाँचिरहेकी छु म । सोच्दा साच्दै भित्ताको घडिले चार बजेको संकेत ग¥यो । म हत्त न पत्त अफिसबाट बाहिरिए । अघि तिमीलाई दिएको लोकेसनमा पुगे, जुन मेरो अफिस नजिकै थियो । ठेलमठेल रोडको भिडलाई छिचोल्दै मेरा आँखा दौडि राखेका गाडि तर्फ तेर्सिन थाले, तिम्रो हुलियालाई खोज्न । नभन्दै एक छिनमै तिम्रो बाइक नजिकैको पार्किङ स्थलमा आएर टक्क रोकियो । तिमीले निकै बेर आफ्नो आँखालाई यताउति दौडार्यौ तर मलाई चिन्न सकेनौँ हुन त कसरी पो चिन्न सक्थ्यौ र कन्चन, म त तिम्रो यात्रामा एक्कासी जम्काभेटमा परेकि अपरिचित भित्र पो थिए त । लुगा टक्टकाएर हेलमेटलाई हातमा झुन्डयाउँदै गोजिबाट फोन झिकेर मलाई फोन डायल गर्नु पूर्व नै मैले तिमीलाई डाईल गरिदिएँ । तिमीलाई अव करै लागेर भए पनि मलाई खोज्न बाध्य गराए मैले । तिमीले नियालेर चारै तिर हे¥यौ । मैले हात हल्लाए बल्ल तिमीले चिनेछौ क्यारे बनावटी हाँसोमा आफुलाई मिसाउँदै समर्थनको संकेत प्रस्तुत ग¥यौं । एक छिन सन्नाटा नै छायो हामी बिचमा । तर जे जस्तै भए पनि बोल्ने पालो मेरो नै थियो किनकी तिमी त्यो ठाउँको लागि नयाँ थियौं । त्यसैले नजिकैको क्याफेमा जाने आग्रह मैले गरे, तिमीले स्वीकार्यौ पनि ।
     म भित्र त झन अव विगत र वर्तमानको युद्धको शुरुवात भई रहेको थियो । जुन म तिमीलाई त्यो परिस्थितिमा देखाउँन चाहन्नथे । खुसीले हो या के ले हो भित्रैबाट भक्कानो फुटेर आयो । परेलीसम्म आई पुगेका आँशुलाई बल्ल तल्ल भित्र फर्काउने प्रयास गरे । हो, तिमी त कन्चन, मेरो जीन्दगीको एकलासे यात्राको क्षणिक सहयात्रीको प्रतिरुप थियो । जस सँग आज भन्दा पन्ध्र वर्ष पहिले नै त्यो दोवाटोको चौतारी नपुग्दै अनयासै मेरो साथ छुटेको थियो । मनमनै सोचें भगवान पनी हँुदा रहेछन् र त मेरो पुकारा सुनेछन् । मलाई यतिबेला ऊ नभए पनि उ जस्तै तिमीलाई भेटाई दिएको थियो त्यो क्षण मेरो भगवानले । त्यतिबेला मलाइ तिमीले कसरी बुझ्यौँ ? म मन परे या परेन ? या म तिम्रो साथी हुन लायक थिए या थिईन, त्यो मलाई थाहा छैन । हुन त हो, म मा तिमीमा जस्तो बैशको लाली थिएन । न त यो शहरको उछृङखलताले गोडमेल भई पोसिएकी आधुनिक युवती नै थिए । तर एउटी नारीमा हुनु पर्ने सबै थोक म मा विधमान नै थियो र छ पनि ।
    क्याफेको टेवलमा बस्दा मलाई तिमीलाई पढ्न धेरै सहज भएको थियो । तिमीले पनि मलाई एक तमास हेरी राखेका थियौं । बेला–बेला म तिम्रो हेराईलायई उत्साहजनक बनाउन लजाई दिन्थे पनि । सम्मुख भएर टेवलमा बस्दा मैले तिमीलाई नियालेर हेर्ने मौका पाएँ । तिम्रो मन्द मुस्कान, ती नसालु नयन, अनारका दाना नझै मिलेका ती दन्त लहर र मिलेको जिउ डाल यी सारा कुराले मेरो वर्तमानलाई विर्साई दिएको थियो ।
थाहा छ कन्चन, त्यो समय, त्यो क्षण, मैले तिमीमा पन्ध्र वर्ष पहिले देखि हराएको मेरो त्यो माया पाएँ । जसलाई पाउनका लागि म अहिले सम्म भौतारी रहेकी छु । पल प्रति पल विगतका धमिला तस्बिरहरुलाई मन मन्दिरमा सजाएर तड्पी रहेकी छु । मेरो हराएको मायालाई पाउने झिनो आशाको तान्द्रो बुज्दै बाँच्नकै लागि भए पनि बाँची रहेकी छु । कन्चन, त्यति बेला मैले तिमीलाई खुवै हेरे । मेरा आँखाले अघाउन्जेल सम्म हेरे । “तिमीले सोध्यौ पनि किन मलाई त्यसरी हेर्दै छौं ? मैले कुनै अपराध त गरिन”  स्वाभाविक थियो तिम्रो सोधाई । पहिलो भेट मै आँखा जुधाउने आँट सबैलाई हुदैन पनि । मैले तत्काल तिम्रो प्रश्नको उत्तर सहितको स्पष्टीकरण दिएकी थिए । “होइन, तिमी अपराधी होइनौं तर मेरो सामुको यो तिम्रो हुलिया अनि हिजो देखि मेरो कानमा गुन्जिराखेको तिम्रो आवाज चिर परिचित झैं लाग्यो । तिमीलाई मैले यो भन्दा पहिले कतै भेटे झै लाग्यो, त्यसैले हेरेका”े भने । शायद, तिमीलाई अचम्म लागेछ । क्यारे ! त्यतिवेला तिमी हास्यौ पनि ।  
    हाम्रो मिलनको त्यो पन्ध मिनेटको समयबधिले मैले अहिले सम्म व्यतित गरेका पन्ध्र बर्षलाई तुहाई दिएको थियो । त्यस पछि हामी छुट्टियौ । अर्को भेटको आशा मनमा संगालेर विदाईका हात हल्लार्यौ । कन्चन, तिमीले हाम्रो असम्भाविक मिलनलाई कसरी बुभ¥यौ त्यो मलाई थाहा छैन तर मैले मेरो अनुभूति तिमीलाई सुनाउँन चाहे । थोरै भए पनि मेरो बिगत र तिमी सँगको मेरो भेटबारे तिमीलाई परिचित गराउन चाहे त्यसैले अहिले तिम्रो व्यस्त समयलाई मैले हस्तक्षेप गर्न खोजे । कृपया, मलाई माफ गर्नु ल ।
तिमीलाई दुखाउँने र तिमी उपहास गर्ने कुनै हातलमा पनि मेरो मनशाय होइन र हुने छैन पनि । तिमी स्वतन्त्र छौ । जस्तो पहिला थियौ । मेरा अभिव्यक्तिले यदि तिमिलाई मित्रताको हात अगाडि बढाउनमा उत्पेरित गरेछ भने यसमा मेरो पूर्ण समर्थन नै रहनेछ । यदि तिमीलाई मन नै लागेन भने पनि मेरो तिमी प्रति कुनै गुनासो रहने छैन । साच्ची कै भन्नुपर्दा कन्चन, तिम्रो आफ्नोे जीन्दगी छ र मेरो आफ्नै किसिमको पट्यचारलाग्दो बर्तमान छ । परिवन्धमा पारेर मेरो नियतिको शिकार तिमीलाई बनाई विवशताको भारी कदापि बोकाउँन चाहदिन म । तिमीसँग गुनासो गर्नु पर्ने कुनै ठाउँ पनि छैन । तिमी न त हिजो मेरो थियौ न त आज नै छौ तर परिस्थितिले भन्छौं या भाग्यवशले खै कसरी ? हाम्रो मिलन हुन पुग्यो । यसलाई त जिन्दगी कै एउटा अवशरका रुपमा लिएकी छु मैले । जिन्दगीका गाल्छेडालाई छिचोल्ने क्रममा अनायासै संयोगले भएको हाम्रो यो जम्काभेट मेरो मानसपटलमा सदा अविस्मरणीय भएर सजिने छ जसरी प्रन्ध बर्ष पछिले देखिका मेरा स्वर्णीम अतित सजीएका छन् ।
    अब, अन्तमा, कन्चन, तिम्रो यसमा केहि दोष छैन । तिमी तिमीसँग गाँसिएको तिम्रो सुन्दर नाम जत्तिकै निर्मल, स्वच्छ र पवित्र छौं । साच्चीकै मन देखि नै भन्छु तिमी कन्चन नै छौं र सदा कन्चन नै रहने छौं ।