अशोक घिमिरे

        कविता

जीवनको यथार्थ
                      
चिसो चल्होमा
दन्दनी बल्दैं गरेको आगो अघि
टुसुक्क बसि यसो सोच्दछु
ओहो नौं दशक पार गरि सकेछ
यो जीवनको तुईनको किन चुडिन नसकेको होला १
सहारा मात्र यो आगो भो
न्यानो दिन्छ बेस्कन यसैंले
शरीरको समाप्ती पनि खोज्दछ यसैंले
जीवनको यथार्थ शायद यहि होला १

आज घुरमैंलो निस्तब्ध पहिचान भित्रको
असक्तताले जेलिएको घिनलाग्दो पहाड बोकेको छु
लौंरा सम्म पनि भो विरानो, किन हो १
सहारा दिदैंन उभिनलाई ।


सोच्दथे ती मिठा अतितका पाना
सफल जीन्दगी भित्र रमाएका उन्मुक्त संसार
प्रेयसी संगको आलिंगन र रंगिन रात
सपना झैं नाच्दछ आंखा अघि
दुबो झैं मौंलाएका परिवार
पिपल झागिंए झैं आफन्तजन, साथीसंगिनी
कमाएका अनगिन्ती असर्फि, मानपदवी, अलंकार
कसरी डुब्न सकेका होलान एकाएक प्रशान्त महासागर भित्र
आज विशाल घर भित्रको एक्लो कोठा भित्र मुर्दा कुरिरहेछु
जीवनको यथार्थलाई यसरी नैं पुकारी रहेछु ।